ให้มรึง

เพื่อน คือ … คนที่ไม่ต้องอยู่ด้วยกันก็รักกันได้

ไม่ต้องเห็นกันทุกวัน … ก็รักกันได้

ไม่ต้องหวานใส่กัน … ก็รักกันได้

แต่รักอยู่ฝ่ายเดียว … เป็นเพื่อนกันไม่ได้

เพราะเพื่อน …

ไม่ได้เกิดมาพร้อมหน้าที่ … อย่างคำว่า … พ่อแม่

ไม่ได้จบลงพร้อมหน้าที่ … อย่างคำว่า … แฟน

แต่เกิดจาก …

การกระทำซึ่งกันและกัน

จะอยู่หรือไป … ใช้ “ใจ” เป็นเกณฑ์

จะอีกกี่นาน … เพื่อนก็ยังเป็นทั้งรอยยิ้ม

และเสียงหัวเราะที่ไม่มีวันเลือนหาย

เพื่อนคือคนที่เรามั่นใจ อยากไปหาที่สุด

ไม่ว่าจะในยามทุกข์หรือยามสุข

เพื่อนคือคนที่เราไม่ต้องนอนร้องไห้

คอยโทรศัพท์ทั้งคืน … เพื่อนก็โทรมาหา

ฐานะ … ไม่ใช่ตัววัดว่าใครเหมาะจะเป็นเพื่อนใคร

หน้าตา … ไม่ใช่มาตรฐานว่าใครควรจะเป็นเพื่อนใคร

แต่น้ำใจ … จะเป็นเครื่องชี้ให้เรารู้ว่า

ใครที่ควรจะเป็นเพื่อนเรา

เพื่อนคือ … คนที่แอบมาปรุงแต่งชีวิตเรา

ซะจนกลายเป็นอาหารจานแปลก

มีทั้งหวาน ขม อมเปรี้ยว

เดี๋ยวเติมความห่วงใย เดี๋ยวใส่ความรัก

หมักความผูกพันจนได้ที่

สุดท้ายก็กลายเป็นอาหารจานดี ที่ไม่มีผักชีโรยหน้า

แต่ว่าเติมความจริงใจได้จนเต็มจาน

เพื่อน … ก็เหมือนเสื้อตัวเก่ง

ที่เราจะหยิบมาใส่ทุกครั้งที่เราต้องการความมั่นใจ

และเมื่อพ้นเวลานั้นไป …

เสื้อตัวนี้ก็ยังแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าใบเดิมเสมอ

เหมือนกับเพื่อนที่จะอยู่กับเราในวันที่เราไม่สบายใจ

การเวลาได้พาสิ่งดีๆอย่างเหล่าเพื่อนพ้องที่แสนดีผ่านเข้ามา
และก็กาลเวลาอีกเช่นกันที่
พรากสิ่งสำคัญบางอย่างจากเราไป
แต่กาลเวลาก็ไม่เลวร้ายพอที่จะให้เราเสียใจตลอดไป
เพราะ
กาลเวลาจะพาเพื่อนใหม่มาให้เราอยู่เสมอ…

คำว่าเพื่อนนั้นมีความหมายไม่ยิ่งใหญ่แต่จิงใจหั้ยเทอ
เก็บรักษาเอาไว้ให้นาน
เผื่อสักวันกลับมาพบเจอ
ขอให้เทอโชคดีเพื่อนเอ๋ย