คนๆนึงใช้ชีวิตอยู่แบบเนี่ย
ผมว่าผมควรจะหยุดอยู่เฉยๆนะ คือมันน่าจะคิดได้แล้วหละ ไม่เบื่อบ้างหรอ ก็ถามตัวเองนะ ก็รู้อยู่แก่ใจว่าผลมันจะเป็นยังไง ก็ไม่เลิกอะ
ไม่ มีประโยชน์อะไรขึ้นมาสักอย่างนึง ทำไมเราไม่คิดแบบคนอื่นบ้างนะ จะหยุดก็หยุดไป จบๆไป ก็เท่านั้น จะคิดก็คิด แต่ก็ไม่มาหยุดอยู่กับที่เดิมๆ
จริงอยู่ ไอ้ที่เราคิดมันก็ไม่ได้ผิดอะไร มันก็ใช่
ไอ้ ที่เราก็คิด เห้ย ค่อยๆเป็นค่อยๆไป ความพยายามไง เหมือนเก็บเงิน เริ่มจาก 0 เพิ่มไปเรื่อยๆ รอไปเมื่อไรมันจะเต็มร้อย ก็หวังผลงอกเงยจากมัน
เราหัวโบราณไปหรือเปล่า คิดอะไรเป็นเหตุเป็นผลไปหมด ว่ามันควรจะเป็นแบบนี้ๆ ก็รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่เคยใช้ได้ผล
ครั้ง นึงผมเคยคิดว่า อดีตที่ผ่านมาหนะ ภูมิใจหวะ เห้ย เราทำได้จะมีสักกี่คนที่ทำแบบเราได้ ขนาดขนาดนั้นแล้วเราก็ยังทำในสิ่งที่ คนอื่นอาจจะคิดว่าพอเถอะ
แต่ไม่อะ ทุกวันนี้ มันกลับกัน พอใครถามเรา เรากลับรู้สึกอาย อายว่า เห้ย คนอื่นก็ไม่เห็นจะต้องอะไรแบบนี้เลยนี่ แต่เค้าก็ทำได้ แล้วเราละ สักครึ่งนึงของเค้ายังไม่มีปัญญา
บางทีเรานึกแล้ว เราน้อยเนื้อต่ำใจตัวเอง รู้สึก ทำไมวะ ทำไม ทำไม ทำไม ขอสัมผัสกับมันสักครั้งได้ใหม ใจร้ายกับเราขนาดนั้นเลยหรอ
อะไรที่ควรเราก็ทำ อะไรไม่ควรก็ไม่ทำ คิดว่ามันไม่เหมาะสม แต่เราคงลืมไปว่านี่มันปี 2551 แล้ว 2008 แล้ว
ไอ้ที่เราคิดอะ มันเก่าเกินไปหรือเปล่า มันไม่มีแล้วสมัยนี้อะ ความคิดแบบนั้น ถึงมีก็ไม่ง่ายที่จะเป็นไปได้หรือเปล่า
หรือว่ามันยังมีอยู่ แต่ไปอยู่ที่ใหนหมดก็ไม่รู้ ผมก็ไม่รู้ หรือว่ามันเป็นสิ่งที่กำลังรอเราอยู่ รอเวลาให้เราได้พบ ได้เจอกับมัน
เพียง แต่ว่าตอนนี้มันยังไม่ใช่วันของเรา ไม่ใช่เวลาของเรา สิ่งที่ต้องทำก็คือรอไป มีหน้าที่รอ ก็รอไป ไม่ต้องบ่น ถ้าเบื่อก็หาอะไรมากระทบตัวเองรอไปก่อน
แก้ให้ตรงจุด จะดีกว่าใหม
