ความจริงใจที่กินไม่ได้

ผมพูดกระแทกแดกดันไปเมื่อ post ที่แล้ว….

ยิ่งอ่านก็ยิ่งน้อยใจตัวเองนะ เป็นปกติที่รักมากก็ย่อมเจ็บมาก สูงมากก็หนาวใจมากขึ้นเท่านั้น

น้อยใจตัวเองนะ ที่สุดท้ายก็ทำสิ่งที่ตัวเองตั้งใจไม่ได้ ผมคิดว่า ผมพยายามแล้วนะ มันอาจจะไม่พอก็ได้ กับสิ่งที่ทำไป

ไม่มีใครเอาใจช่วยผมหรอก มีแต่ผมที่เอาใจช่วยตัวเองเสมอ ให้กำลังใจ

เพื่อที่จะพิสูจน์หลายๆอย่างต่างๆนานา ทำไมคนอื่นเค้าถึงทำสำเร็จได้ แต่ผมทำไม ผมถึงทำไม่ได้

ผมมีอะไรที่ไม่ดีไปกว่าคนอื่น อย่างงั้นหรอ ผมมีใจ มีความรู้สึก มีความจริงใจ แต่ทำไมผมถึงทำอย่างเช่นที่คนอื่นเค้าทำกันไม่ได้

มันไม่ใช่ครั้งแรก มันเป็นความพยายามไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วของผม

ผมจะทำฝันของผมให้สำเร็จให้จงได้ ผมฝันอย่างงี้เสมอ แต่สุดท้ายทำไมฝันของผมถึงได้สลายไปทุกครั้ง

เพราะอะไร ผมให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้ ถ้าเรื่องหน้าตา คนอย่างสุเทพ ศรีศัย ก็ยังมีแฟน มีลูก คนพิการอย่างอ่าง ก็ยังมีแฟน แล้วผมละ

ผมเป็นตัวอะไร ผมเป็นตัวอะไร ใครก็ได้บอกผมที ผมเป็นตัวโง่งม หรือตัวบ้าอะไร ที่ทำอย่างที่คนอื่นเค้าทำกันไม่ได้

ผมอายตัวเอง ไม่อยากจะสัญญากับตัวเองอีกแล้ว ว่าจะทำฝันของตัวเองให้สำเร็จ ผมโกหกตัวผมเอง มาไม่รู้กี่ครั้ง ว่าสักวันผมจะทำได้

แต่ตัวผมเองไม่เคยได้สิ่งนั้นเลย รักของผมที่ไม่เคยมี หัวใจของผมที่ไม่เคยมีใครใยดีกับมัน มันถูกทำร้ายไม่รู้กี่ครั้ง

จนหัวใจของผมไม่มีค่าอะไรเลย ขอโทษ ขอโทษตัวผมเอง ที่ชอบเอาตัวเองไปมีหวังกับใคร ทำให้รักเอง ช้ำเอง และเจ็บเอง

ไม่รู้ว่าผมจะต้องทำร้ายตัวเองแบบนี้อีกกี่ครั้ง ฝันของผมถึงจะเป็นจริง

ยังคงรัก

ยัง คง มี……………………………………………………………………………………………………… ความหวัง

ถึงมันจะลมๆแล้งๆก็เถอะ

จากใจ