เมื่อซัมเมอร์ที่ผ่านมา ผมลงเรียนวิชากฏหมาย นอกจากจะได้รู้หลักกฏหมายแล้ว อาจารย์ยังสอนให้ผมรู้จักกับสิ่งที่เรียกว่า “ตัวโอกาส” ด้วย อาจารย์ได้บอกว่า…
ก่อนอื่นเรามาทำความรู้จักกับ ตัวโอกาศกันก่อนครับ? ตัวโอกาสมีแต่ขากับตัวไม่มีแขนมีผมยาวถึงหลัง แต่ผมนั้นจะยาวเฉพาะครึ่งหัวด้านหน้า ส่วนครึ่งหัวด้านหลังจะไม่มีผม ทิ้งล้านโล่งเกรียน ตัวโอกาสเราไม่รู้ว่าหน้าตามันเป็นอย่างไร เพราะถูกผมปิดบังจนหมดหน้า ผมของตัวโอกาสไม่ห้อยมาด้านหลังนะครับ แต่จะห้อยไปบังหน้าแทน นอกจากนั้นแล้วตัวโอกาสก็ยังมีลักษณะพิเศษอีกข้อหนึ่งก็คือ มันวิ่งไวมากครับ
ยามใดที่ตัวโอกาสมายืนอยู่ข้างหน้าเรา เราสามารถคว้าจับมันไว้ไดัอย่างไม่ยากเย็นครับ เพียงจับผมของมันเอาไว้ มันก็จะวิ่งหนีเราก็วิ่งหนีไปไม่ได้ครับ เพราะเราจับผมมันเอาไว้อยู่
แต่ ยามใดที่เราปล่อยโอกาศนั้นให้มันหลุดลอยไป หรือยามใดที่ตัวโอกาศไม่คอยเรา มันจะวิ่งหนีเราไปครับ คิดจะจับคว้าไว้ ก็จับมันไว้ไม่ได้ จะจับผมมันก็จับไม่ได้เพราะผมมันห้อยไว้ด้านหน้า ถึงจับได้ก็จับได้เพียงแค่ปอยผม แล้วก็ขาด หรือหลุดมือไป
โอกาสไม่ได้มีให้กับทุกคนบ่อยๆ ถ้ามีโอกาสก็ควรจะรีบจับคว้ามันเอาไว้ ก่อนที่โอกาสนั้นจะหายไป
…
สำหรับ ผมตอนนี้ ก็ยังไม่รู้ตัวเองเลยว่า ตัวโอกาสนั้นยังอยู่กับผมหรือเปล่า กลัวว่าโอกาสนั้นจะไม่มีอีกแล้ว กลัวว่าจะไม่มีวันได้ปรับความเข้าใจกัน อยากให้ความสัมพันธ์ที่เคยมีกลับมาดีเช่นเคยครับ อยากให้เค้าเข้าใจเรา และก็อยากที่จะเข้าใจเค้า
คงได้แต่ภาวนาให้เค้าให้โอกาสราได้ทำให้อะไรๆให้มันดีขึ้นครับ ก็คงได้แต่หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น
แล้วก็ไม่ทำให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก
เพราะโอกาสสำหรับผมตอนนี้เกรงว่าอาจจะน้อย ถึงน้อยมากๆแล้วก็ได้
thanks for reading kub,
with love ‘n’ restpect.
