ผมพึ่งกลับจากโรงพยาบาล ก่อนหน้านั้นที่โรงพยาบาลผมส่งข้อความมาที่ Twitter ของตัวเองหนึ่งข้อความว่า “Im in a hospital, damn!! this thing should not happen with my friends.” และอีกหนึ่งข้อความตอนอยู่บนรถแท็กซี่ว่า “On the way back to home, hope all of my friends be okay.”
เพื่อน ผม 5 คนประสบอุบัติเหตุ แพร อิ๋ว เกด ทราย เบริด อิ๋วเป็นคนขับรถและเป็นเจ้าของรถที่เค้าว่ากันว่าสภาพด้านหลังพังยับเยิน มันไม่ได้ไปชนกับใครที่ใหนหรือมีใครมาชน แต่ด้วยความเร็วของรถที่้้เสียหลักตอนขึ้นเนินที่ความเร็วราว 100k/h ทำให้ไปกระแทกกับเสาไฟฟ้าอย่างรุนแรง
ผมไม่รู้รายละเอียดมากนักว่าเกิดอะไรขึ้น อิ๋วโทรมาหาผมตอน 5 ทุ่ม ว่าอยู่กันที่โรงพยาบาลเซ็นคาลอส
เราไม่คิดว่าเพื่อนเราจะเป็นอะไรมาก และไม่เคยคิดว่าเพื่อนเราจะเป็นอะไรมาก
แพร เจ็บมาก ที่ใบหน้าพกช้ำ หมอบอกว่ากระดูกสันหลังเธอร้าวไปสองชิ้นต้องดามเหล็ก อย่างที่เรารู้กันว่ากระดูกสันหลังนั้นมีความสำคัญมาก เป็นจุดศูนย์รวมเส้นประสาทและคุณจะยืนไม่ได้ถ้ามันมีปัญหาหรือยิ่งกว่านั้น คือพิการ ผมไม่คิดว่าจะเป็นถึงขั้นนั้น
ตลอดเวลานับตั้งแต่ไปโรงพยาบาลจน กลับ ผมได้ยินเสียงเธอร้องตลอด แม้ว่าหมอจะฉีดมอฟีนให้แล้วก็ตาม แต่มันก็แทบไม่ได้ลดความเจ็บปวดลงไปได้เลย
มันเป็นความเจ็บปวดที่เราไม่สามารถอธิบายแทนได้ กับความรู้สึกที่เราไม่สามารถรับแทนได้
เรา ช่วยเพื่อนทำงานได้ แบ่งเบาภาระได้ แต่เวลาถึงยามเพื่อนเจ็บปวดเราช่วยอะไรไม่ได้เลย ผมไม่อยากให้เค้าเป็นอะไรมาก มันกระทบถึงอะไรหลายๆอย่าง ก่อนหน้านี้เราเคยคุยกันว่าจะทำ Thesis ด้วยกัน ช่วยกันทำ จบด้วยกัน แต่ถึงตอนนี้คำถามกลับเป็นว่าเพื่อนเราจะกลับมาเรียนไหวหรือเปล่าและเมื่อไร เพื่อนเราจะกลับมาและเพื่อนเราจะเป็นอะไรมากหรือเปล่า
อิ๋วเองไม่ เป็นอะไรมากจากที่ดูในตอนแรก แต่จริงๆแล้วก็คงช้ำอยู่ไม่น้อยไม่รู้ว่าอาการพรุ้งนี้เช้าจะเป็นยังไง อิ๋วร้องให้และคิดว่าทั้งหมดมันเป็นความผิดของอิ๋ว แต่เพื่อนไม่เคยคิดแบบนั้นเลยมันเป็นอุบัติเหตเราต่างก็รู้กันดี และไม่อยากให้อิ๋วคิดมาก เธอนั่งร้องให้ต่อหน้าผม แต่ผมเองกลับไม่รู้ว่าจะปลอบใจเธอยังไงดี นึกแล้วก็สมเพชตัวเองที่ไม่รู้จักวิธีให้กำลังใจเพื่อนในเวลาแบบนี้
ทรายเองช้ำไปทั้งตัวและมีรอยช้ำที่ใบหน้า ทรายยังพอประคองตัวเองเดินได้และคิดว่าไม่นานก็คงจะหายดี
ส่วน เบิร์ด เบิร์ดบอกว่ามีแผลที่หลังจนเห็นถึงกระดูก เบิร์ดยังเดินเหินได้ ลุกนั่งยืนเองได้ เบิร์ดเป็นคนเดียวในรถที่ไม่ได้ขาดเข็มขัดนิรภัย
สุด ท้ายเกดตอนแรกที่โรงพยาบาล ผมไม่ได้ยินเสียงเกดเลยแล้วก็ไม่ได้เดินเข้าไปดูใกล้ๆเพราะคนอยุ่เยอะ รู้ทีหลังว่าเกดเจ็บที่หลังและต้องผ่าตัดเราไม่รู้ว่าเกดจะเป็นอะไรมากหรือ เปล่า แต่ตอนหลังเราเห็นเกดพูดคุยได้อยู่ คิดว่าจะหายในไม่ช้า
เรา เองตอนนี้ก็ช่วยอะไรเพื่อนไม่ได้ ได้แต่หวังว่าเพื่อนจะไม่เป็นอะไรมาก และจะหายเจ็บไวๆ พ่อของแพรคงมาถึงโรงพยาบาลในตอนสาย เราก้ไม่รู้ว่าแพรจะไปรักษาตัวที่ไหนต่อ ถ้ากลับเชียงใหม่คงอีกสักพักเลยกว่าเราจะได้เจอกันอีก แต่ถ้าอยู่ที่นี่ก็ไม่รู้ว่าจะมีใครคอยดูแลแพร
พรุ้งนี้เช้าผมคงต้องเข้าไปคุยกับอาจารย์เรื่องแพรเพราะ 4 กับ 5 ปีมันต่างกันมาก
เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
หวังว่าเพื่อนทุกคนจะหายป่วยในเร็ววัน…
พรุ้งนี้ตอนบ่ายผมคงได้ไปเยี่ยมเพื่อนๆอีกครั้ง
with love to all of my friends :)
กระดูกแตก กะหัก ไม่ได้ร้าว
กูจุ๊นอยู่คนเดียวเลยสาดดดดดดด
555