Tuesday August12, 2009@6:12 AM
ผมพึ่งวางสายจากแม่ไปเมื่อสักครู่นี่เองครับ โทรไปเมื่อตอน 6 โมง ปรากฏว่าแม่นอนอยู่ ไอ้ดุลนี่มันเลวจริงๆกวนได้ทุกคนไม่เว้นแม้แต่แม่ตัวเอง – -” ก็ทักทายกันตามประสากุลบุตรทักทายมารดรผู้เคารพรักครับ ไม่ได้เจอหน้ากันหลายเดือนย่อมคิดถึงกันเป็นธรรมดา ผมมักจะหยอกล้อเสมอว่า คิดถึงอะดิ้้้ถึงโทรหาเวลาแม่โทรมา และก็มักจะบอกว่าคิดถึงเวลาโทรหาแม่เช่นกัน ปกติก็แม่ก็โทรหาผมอยู่เป็นปกติอยู่แล้วครับ จริงๆเมื่อตอนเที่ยงคืนก็โทรมานะ ราวกับว่าอยากจะบอกให้รู้ว่านี่เป็นวันแม่ B) เช้านี้ผมก็เลยโทรไปซะเลย แม่ถามว่าโทรมาทำไม ผมก็บอกว่า “ลืมไปแล้วหรือเปล่า วันนี้วันอะไร?” ว่อออ ไม่ธรรมดาจริงๆ ก็พูดกันไม่มากครับ มันยังเช้าอยู่ แม่ผมจะนอนต่อก็เลยวางสายไป? ส่วนผมก็เลยเปิด notepad ขึ้นมาพิมพ์อะไรซะหน่อย ประเดิมแรกรุ่นอรุณเช้า มะลิบาน ตะวันฉาย พฤกษาเอน วายะโชย ฤทัยเย็น จริงๆต้องบอกก่อนว่าผมยังไม่ได้นอนครับ (เหมือนเมื่อวาน) เพราะฉะนั้นก็อาจจะมีข้อความที่พิมพ์แล้วอ่านไม่เข้าใจอยู่บ้าง เหมือนเมื่อวานครับผมไปเยี่ยมเพื่อนมา โดยเพื่อนที่ต้องบอกว่าเราให้ความสำคัญเป็นพิเศษก็คงจะไม่พ้นแพร เมื่อเช้าของเมื่อวาน ผมก็ไปบอกกับอาจารย์ที่คณะเรียบร้อยแล้ว ทางอาจารย์ก็ตกใจครับ ว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า เรื่องเรียนนะเอาไว้ก่อน ให้ความสำคัญกับสุขภาพของตัวเอง เอาตัวเองให้รอดก่อนสำคัญกว่าครับ ทางสาขาเองระหว่าง คอมอาร์ตกับ นิเทศศิลป์ก็คงจะสื่อสารกันนะครับ ว่าลูกๆของตนประสบอุบัติเหตุ ส่วนเพื่อนๆเองก็เป็นห่วงครับไม่แพ้กัน มีเพื่อนที่จะไปเยี่ยมแต่ยังสับสนเรื่องโรงพยาบาลว่าจะมีการย้ายหรือเปล่า ยังไง →