ผมพักอยู่ที่คอนโด เืพื่อนของผมที่อยุ่ด้วยก็ไม่สนิทพอที่จะคุยกันได้ทุกเรื่อง

เวลาผมมีปัญหาหัวใจทีไร ผมก็ไม่มีคนที่จะคุยด้วยอย่างจริงๆจังๆเลย แต่ก็ใช่ว่ามีเลยเสียทีเดียว

ผม อยากจะขอบคุณเพื่อนของผม 2 คนครับ ผมมีเพื่อนมากกว่านี้ แต่เรื่องบางเรื่อง คุยกับเพื่อนผู้หญิงก็สดวกใจกว่า เพราะเป็นผู้หญิง ก็จะเข้าใจผู้หญิงด้วยกันเองได้มากกว่าจริงใหมครับ

สองคนนั้นก็คือ ปุ๋ย กับมิ้ว (ขอโทษด้วยที่เอย…นามถึงโดยที่ไม่บอกก่อน -*- ) ถึงแม้ว่าในชีวิตจริง ปีนึงจะได้เจอกันแค่ครั้งสองครั้ง สำหรับมิ้วนี่ไม่ได้เจอกันเลย แล้้วถึงแม้ว่าจะเจอกันผมก็ไม่กล้าคุยกับมิ้วด้วย เพราะมิ้วห้ามไม่ให้ผมคุยด้วยในชีวิตจริง ถึงแม้ว่าจะผ่านมานานแล้ว แต่ผมก็ยังรู้สึกเหมือนว่าเธอยังไม่อณุญาติผม สงสัยต้องรอให้เธอพูดก่อน ฮาๆ่

ผมคิดว่าสองคนนี้ึืคือคนที่เข้าใจหัวใจของผมมากที่สุด หนึ่งในนั้นก็มีสองคนนี้อยู่คับ เหตุผล ผมไม่ขอบอกละกัน อาจจะพอเข้าใจว่าเพราะอะไร

เวลาผมมีอะไร ผมจะคุยกับปุ๋ยเสมอนะ ปุ๋ยก็คอยพูดแนะนำผมเสมอ รู้สึกดี ที่มีเพื่อนได้คุยด้วย เรื่องแบบนี้ผมไม่อยากคุยกะเพื่อนผู้ชาย เหอๆ ปุ๋ยบอกว่าอ่านสเปซผมที่บอกว่า “ฝันที่เป็นจริง” แล้วซึ้งที่เพื่อนมีักับเค้าแล้ว ปอมก็อีกคนที่อ่านแล้วพิมม์มาดีใจกับผมในเอ็ม มิ้วก็ด้วยที่คอมเม้นเอาไว้ แต่ขอโทษที ซึ้งยังไม่ทันจะเปลี่ยนความรู้สึกเลย ฮาๆ วันที่ผมได้คุยกับปุ๋ย กับมิ้ว ทั้งคู่ แสดงความดีใจกับผมจากใจเลยนะ ผมรู้สึกดี มีคนอวยพรผมด้วย เหมือนมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อละมั้ง ฮาๆ ก็จริงๆนะแหละ ไม่น่าเชื่อ
T  T

เมื่อมีเรื่องที่ดีก็ยินดี กับผม เมื่อผมเสียใจ ก็รู้สึกแย่ไปด้วย แล้วก็คอยให้คำปรึกษา คอยเตือน ผมก็ไม่รู้นะ ว่าเค้ารำคานผมหรือเปล่า แต่เอานา ทนๆฟังผมหน่อย ^^

อะ พิมพ์ไม่มาก เพราะพูดอีกสิบบรรทัด สุดท้ายแล้วจุดประสงค์ของผมก็จะอยุ่ที่บรรทัดนี้ ผมอยากจะขอบคุณเพื่อนผมมาก ทุกคนเลย ไม่ใช่แค่ปุ๋ยกับมิ้ว ที่ให้กำลังใจผม ทุกคนไม่ว่าจะเป็นเพื่อนอดีตห้อง 4 หรือเพื่อนกลุ่ม gt ต้น บาส เบ้น เทพ นนท์  และคนอื่นๆที่ถึงแม้ผมจะไม่ได้เอยชื่อถึง แต่ชื่อของทุกคนอยู่ในใจของผมเสมอ 8 ปีที่ผ่านมาทุกวินาทีมีคุณค่าเสมอ

ขอบคุณจริงๆจากใจ เวลาที่ผมมีอะไร ผมรู้เสมอว่ามีคนที่คอยอยุ่เีคียงข้างผม เช่นกันจากก้นบึ่งของหัวใจ ขอบคุณ ^^

คนเราบางครั้งเป็นได้แค่ดอกไม้ไฟเพื่อคนที่เรารัก

“สวยงามสักเท่าใดแต่ก็จำไม่ได้ แค่เพียงประกายก็ลาลับ ไม่ยั่งยืนดังแสงดาว อยากให้เธอรักฉันเหมือนเธอรักดาว”

พราะอะไรคนเรา ถึงเลือกที่จะอยู่เคียงข้างใครสักคน

เพราะอะไรคนเรา ถึงยอมสละชีวิตส่วนนึงเพื่อใครสักคน

เพราะอะไรคนเรา แม้อยู่อย่างสุขสมได้ แต่กลับออกมายืนกลางฟ้าฝนกับใครสักคน

เพราะอะไรคนเรา แม้มีหนึ่งใจ หนึ่งร่ม แต่กลับพร้อมที่จะเดิมผ่านลมฝน ผ่านอุปสรรคไปพร้อมๆกับใครสักคน

เพราะอะไร.…

ก็เพราะ…

เพราะ…  “รักเธอ” : )

กว่าจะเสร้จ เรื่องแรกในชีวิตเลยนะเนี่ย ทำกันตั้งนานแนะครับ ตอนแรกทำไปแล้ว ตั้งแต่ 11โมงเช้าเสร้จประมาณ4โมงเย็นได้ ปรากฏว่าเมมโมรี่ของกล้องหมด แล้วกล้องตัวที่สองแบตดันหมดไปด้วย ก็เลยจบไม่ลงครับ เลยต้องถ่ายใหม่ในวันที่ 2 เรียกได้ว่าถ่ายใหม่ประมาณ 70 เปอร์เซ็นเลยแหละ ก็ทำกัน 4 คนครับ ช่วยๆกันคิด ช่วยๆกันทำ story board ก็ไม่มี นึกอะไรได้ตอนนั้นก็เอามาคุยกัน แล้วคิดกันดูว่ามันควรจะเป็นยังไง แต่ว่าแบบนี้มันก็ไม่ดีเท่าไรหรอก ทำงานใหญ่มันต้องมีแผนการ มีแผนความคิด มีการระดมสมองกัน จึงจะถูกต้อง พอถ่ายถึงช่วงท้ายๆ ปรากฏว่าเหนื่อย ง่วงนอนกันไปก่อน คนคิดก็เหนื่อย คนถ่ายก็เหนื่อย นักแสดงยิ่งไม่ต้องพูดถึง อยากกลับไปนอนกันเต็มที ฮาๆ งานต่อไปครั้งหน้าคือ object stop motion ครับคือเอาวัตถุมาทำให้มันเคลื่อนไหวได้นั่นเอง อาจารย์มีเวลาให้ 2 อาทิตย์ ส่งพร้อมกระดาษระดมความคิด ผลงานจะเป็นยังไง ติดตามดูกันอีกทีครับ

vdo