ผมไม่ได้โพสที่หมวดนี้มานานมากแล้วกว่า 4 ปี หลังจากที่โพสครั้งสุดท้ายเกี่ยวกับที่พวกเราไปเที่ยว Dream­world กัน ถ้าดูตามเวลาแล้วก็ถือว่านานมากเลยครับ นานพอที่จะทำให้เพื่อนเราคนนึงเรียนจบเลยหละ เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาเรามีนัดกันที่ร้านอร่อยจังครับ ถือว่าเป็นร้านประจำเลยหละ เจ้าภาพของงานนี้ก็คือเพียวนั่นเอง พึ่งเรียนจบรับปริญญาไปเมื่อวันที่ 1 ที่ผ่านมานี่เอง แต่โพสนี้ขอคุยเฉพาะเรื่องที่ร้านนี่ก่อนครับ

ท่องพระยาจ้าวนาวา         ในนิทราเพียงสองเรา
ยามแสงจันทร์ต้องผิวกาย         ใจฉัน หวั่นไหวมิวาย
เธองดงามเกินผู้ใด         ปานภูตสวรรค์ อยู่ในนิยาย
ทอสายตาสื่อสายใย        ดวงดารายังเขิลอาย
อ่อนระทวยฤาฤทัยจะละลาย        ไปเพราะเธอ
ฝากนทีฝากสายลมบอกดวงกมล     ว่ารักเธอ
โอละออนวลบังอรโปรดขอวอน     รับรักได้ไหม…?

๑๕/๔/๕๒
ดุลพริ้ว ณ กลางใจเธอ
ในวาระ ท่องเจ้าพระยาในราตรีครั้งแรก

It’s late in the evening
She’s won­der­ing what clothes to wear
She puts on her make up
And brushes her long blonde hair
And then she asks me
Do I look alright
And I say yes, you look won­der­ful tonight

We go a party
And every­one turns to see
This beau­ti­ful lady
That’s walk­ing around with me
And then she asks me
Do you feel alright
And I say yes, I feel won­der­ful tonight

I feel won­der­ful
Because I see the love light in your eyes
And the won­der of it all
Is that you just don’t real­ize
How much I love you

It’s time to go home now
And I’ve got an aching head
So I give her the car keys
She helps me to bed
And then I tell her
As I turn out the light
I say my dar­ling, you were won­der­ful tonight
Oh my dar­ling, you were won­der­ful tonight

วันที่ผ่านมาก็เป็นอีกวันที่ น่าจะแย่ที่สุดในรอบหลายๆวัน หลายๆอาทิตย์ หลายๆเดือน อาจจะถึงในรอบครึ่งปีเลยก็ได้

บางครั้งเวลาที่เราเสียใจเรามักจะได้พบได้เห็น หรือเคยได้ยินการกระทำที่เป็นการทรมานตัวเอง เช่น อดอาหาร อดนอน กินเหล้า

ผม ลองมานึกดูว่า สิ่งที่ผมกล่าวไปนั้น มันให้อะไรกับเรา แล้วมันมีผลดีอะไรขึ้นมาบ้าง ผมคิดว่า ผมเคยผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมา  มันทำให้เราได้รู้ว่ามันไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย เป็นการไม่รักตัวเราเองด้วยซ้ำ เราควรจะรักตัวเราเองซิ

เมื่อคืดได้ เช่นนั้น ผมก็ถามตัวเองว่า แล้วทำไมเราถึงไม่แก้ปัญหาให้ตรงจุดละ ใช่ เราเสียใจใช่ใหม อ้าว แล้วทำไมเราถึงไม่ทำให้เรามีความสุขละ จริงใหม มันน่าแปลกถ้าเรามีความทุกข์อยู่แล้ว แล้วทำไมถึงต้องไปซ้ำเติมตัวเราเองด้วย ทำไมเราไม่คึดว่า เห้ย เราเสียใจวะ หาอะไรที่สุขใจทำดีกว่า อะไรๆมันจะได้ดีขึ้น ฟังเพลงเพราะๆ ปล่อยใจไปตามอารมณ์ อยู่กับธรรมชาติ พูดคุยกับเพื่อนสนิท หากิจกรรมอะไรที่ทำให้มันมีความสุขทำ แบบนั้นมันก็น่าจะดีนิ จริงใหม สมมติให้เห็นภาพ ก็คือ ถ้าคุณติดหนี้คนอื่นไว้เนี่ย แล้วถ้าคุณไม่ใช้คืนแล้วมันจะหายใหม มันก็ไม่หาย หรือว่าคุณจะเลือกอีกทางคือไปยืมเงินอีกคนนึงมาจ่ายอีกคนนึง มันจะดีใหมแบบนั้น ผมว่าปัญหามันจะไม่มีที่สิ้นสุดเท่ากับการจ่ายเงินคืนเค้าไปให้สิ้นเรื่อง สิ้นราวไป

ผมพักอยู่ที่คอนโด เืพื่อนของผมที่อยุ่ด้วยก็ไม่สนิทพอที่จะคุยกันได้ทุกเรื่อง

เวลาผมมีปัญหาหัวใจทีไร ผมก็ไม่มีคนที่จะคุยด้วยอย่างจริงๆจังๆเลย แต่ก็ใช่ว่ามีเลยเสียทีเดียว

ผม อยากจะขอบคุณเพื่อนของผม 2 คนครับ ผมมีเพื่อนมากกว่านี้ แต่เรื่องบางเรื่อง คุยกับเพื่อนผู้หญิงก็สดวกใจกว่า เพราะเป็นผู้หญิง ก็จะเข้าใจผู้หญิงด้วยกันเองได้มากกว่าจริงใหมครับ

สองคนนั้นก็คือ ปุ๋ย กับมิ้ว (ขอโทษด้วยที่เอย…นามถึงโดยที่ไม่บอกก่อน -*- ) ถึงแม้ว่าในชีวิตจริง ปีนึงจะได้เจอกันแค่ครั้งสองครั้ง สำหรับมิ้วนี่ไม่ได้เจอกันเลย แล้้วถึงแม้ว่าจะเจอกันผมก็ไม่กล้าคุยกับมิ้วด้วย เพราะมิ้วห้ามไม่ให้ผมคุยด้วยในชีวิตจริง ถึงแม้ว่าจะผ่านมานานแล้ว แต่ผมก็ยังรู้สึกเหมือนว่าเธอยังไม่อณุญาติผม สงสัยต้องรอให้เธอพูดก่อน ฮาๆ่

ผมคิดว่าสองคนนี้ึืคือคนที่เข้าใจหัวใจของผมมากที่สุด หนึ่งในนั้นก็มีสองคนนี้อยู่คับ เหตุผล ผมไม่ขอบอกละกัน อาจจะพอเข้าใจว่าเพราะอะไร

เวลาผมมีอะไร ผมจะคุยกับปุ๋ยเสมอนะ ปุ๋ยก็คอยพูดแนะนำผมเสมอ รู้สึกดี ที่มีเพื่อนได้คุยด้วย เรื่องแบบนี้ผมไม่อยากคุยกะเพื่อนผู้ชาย เหอๆ ปุ๋ยบอกว่าอ่านสเปซผมที่บอกว่า “ฝันที่เป็นจริง” แล้วซึ้งที่เพื่อนมีักับเค้าแล้ว ปอมก็อีกคนที่อ่านแล้วพิมม์มาดีใจกับผมในเอ็ม มิ้วก็ด้วยที่คอมเม้นเอาไว้ แต่ขอโทษที ซึ้งยังไม่ทันจะเปลี่ยนความรู้สึกเลย ฮาๆ วันที่ผมได้คุยกับปุ๋ย กับมิ้ว ทั้งคู่ แสดงความดีใจกับผมจากใจเลยนะ ผมรู้สึกดี มีคนอวยพรผมด้วย เหมือนมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อละมั้ง ฮาๆ ก็จริงๆนะแหละ ไม่น่าเชื่อ
T  T

เมื่อมีเรื่องที่ดีก็ยินดี กับผม เมื่อผมเสียใจ ก็รู้สึกแย่ไปด้วย แล้วก็คอยให้คำปรึกษา คอยเตือน ผมก็ไม่รู้นะ ว่าเค้ารำคานผมหรือเปล่า แต่เอานา ทนๆฟังผมหน่อย ^^

อะ พิมพ์ไม่มาก เพราะพูดอีกสิบบรรทัด สุดท้ายแล้วจุดประสงค์ของผมก็จะอยุ่ที่บรรทัดนี้ ผมอยากจะขอบคุณเพื่อนผมมาก ทุกคนเลย ไม่ใช่แค่ปุ๋ยกับมิ้ว ที่ให้กำลังใจผม ทุกคนไม่ว่าจะเป็นเพื่อนอดีตห้อง 4 หรือเพื่อนกลุ่ม gt ต้น บาส เบ้น เทพ นนท์  และคนอื่นๆที่ถึงแม้ผมจะไม่ได้เอยชื่อถึง แต่ชื่อของทุกคนอยู่ในใจของผมเสมอ 8 ปีที่ผ่านมาทุกวินาทีมีคุณค่าเสมอ

ขอบคุณจริงๆจากใจ เวลาที่ผมมีอะไร ผมรู้เสมอว่ามีคนที่คอยอยุ่เีคียงข้างผม เช่นกันจากก้นบึ่งของหัวใจ ขอบคุณ ^^

เพื่อน คือ … คนที่ไม่ต้องอยู่ด้วยกันก็รักกันได้

ไม่ต้องเห็นกันทุกวัน … ก็รักกันได้

ไม่ต้องหวานใส่กัน … ก็รักกันได้

แต่รักอยู่ฝ่ายเดียว … เป็นเพื่อนกันไม่ได้

เพราะเพื่อน …

ไม่ได้เกิดมาพร้อมหน้าที่ … อย่างคำว่า … พ่อแม่

ไม่ได้จบลงพร้อมหน้าที่ … อย่างคำว่า … แฟน

แต่เกิดจาก …

การกระทำซึ่งกันและกัน

จะอยู่หรือไป … ใช้ “ใจ” เป็นเกณฑ์

จะอีกกี่นาน … เพื่อนก็ยังเป็นทั้งรอยยิ้ม

และเสียงหัวเราะที่ไม่มีวันเลือนหาย

เพื่อนคือคนที่เรามั่นใจ อยากไปหาที่สุด

ไม่ว่าจะในยามทุกข์หรือยามสุข

เพื่อนคือคนที่เราไม่ต้องนอนร้องไห้

คอยโทรศัพท์ทั้งคืน … เพื่อนก็โทรมาหา

ฐานะ … ไม่ใช่ตัววัดว่าใครเหมาะจะเป็นเพื่อนใคร

หน้าตา … ไม่ใช่มาตรฐานว่าใครควรจะเป็นเพื่อนใคร

แต่น้ำใจ … จะเป็นเครื่องชี้ให้เรารู้ว่า

ใครที่ควรจะเป็นเพื่อนเรา

เพื่อนคือ … คนที่แอบมาปรุงแต่งชีวิตเรา

ซะจนกลายเป็นอาหารจานแปลก

มีทั้งหวาน ขม อมเปรี้ยว

เดี๋ยวเติมความห่วงใย เดี๋ยวใส่ความรัก

หมักความผูกพันจนได้ที่

สุดท้ายก็กลายเป็นอาหารจานดี ที่ไม่มีผักชีโรยหน้า

แต่ว่าเติมความจริงใจได้จนเต็มจาน

เพื่อน … ก็เหมือนเสื้อตัวเก่ง

ที่เราจะหยิบมาใส่ทุกครั้งที่เราต้องการความมั่นใจ

และเมื่อพ้นเวลานั้นไป …

เสื้อตัวนี้ก็ยังแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าใบเดิมเสมอ

เหมือนกับเพื่อนที่จะอยู่กับเราในวันที่เราไม่สบายใจ

การเวลาได้พาสิ่งดีๆอย่างเหล่าเพื่อนพ้องที่แสนดีผ่านเข้ามา
และก็กาลเวลาอีกเช่นกันที่
พรากสิ่งสำคัญบางอย่างจากเราไป
แต่กาลเวลาก็ไม่เลวร้ายพอที่จะให้เราเสียใจตลอดไป
เพราะ
กาลเวลาจะพาเพื่อนใหม่มาให้เราอยู่เสมอ…

คำว่าเพื่อนนั้นมีความหมายไม่ยิ่งใหญ่แต่จิงใจหั้ยเทอ
เก็บรักษาเอาไว้ให้นาน
เผื่อสักวันกลับมาพบเจอ
ขอให้เทอโชคดีเพื่อนเอ๋ย

อะ ตอนที่สามแล้วตอนสุดท้าย วันนี้มาแบบมาราธอนครับ ยาวจริงๆ รูปก็เยอะ พิมผิดเยอะมากๆ ด้วย ใครที่ผมพิมพ์ชื่อผิด ขอโทษทีนะครับ -*- ม่ายได้ตั้งใจจริงๆ

เอาเปนว่าเรามาต่อกันเลยดีกว่า เพื่อไม่ให้เปนการเสียเวลา

6.40pm

และแล้วเวลาก็เลยผ่านมาเรื่อยๆ ครับ ตามกาลเวลาที่เรารู้กันว่า เวลานั้นไม่เคยรอใคร งานเลี้ยงนี้ก็ไกล้เวลาจบเข้ามาเร่อยๆ เพื่อนๆ บางคนก็เริ่มหยิบโทรศัพท์มาใช้บ้างแล้ว อาจจะโทรหาทางบ้านบ้าง หรือไม่ก็โทรหาเพื่อนๆ บ้าง แล้วแต่คนครับ แต่สำหรับบางคนแล้วก็ยังอยู่ต่อได้อีกนานเลยละ

อะมาลุยกันต่อ