ก่อนที่จะเข้าไปลิ้มชิมรสกัน เรามาดูกันก่อนดีกว่าว่าวันนี้มีใครมาบ้าง แน่นอนคนสำคัญบัณฑิตจบใหม่เพียวครับ เชิญเข้ามาในร้านเลย :)

ไปกันกี่คนผมก็จำไม่ได้ ไม่ได้นับ ลืม เรามาดูกันทีละคนดีกว่าครับ…

จากซ้ายไปขวา (ต้องบอกไว้ เพื่ออีก 10 ปีมาดูแล้วลืมชื่อเพือน 55) มั่ม เพียว นก พาตน แล้วก็แนนคับ

ถัดมารูปนี้มีบีด้วย ไอ้ชายบอกว่าแนนผอมลงมาก มันถึงขั้นลุ่มหลง เพ้อเจอตอนกลับบ้านด้วยกัน 555+ ส่วนนกเดียวนี้มีพุงหนัก 70 จากแต่ก่อนหนัก 50 เท่ากัน

มุมนี้มี มิ้ว แอน แล้วก็เอนกหัวหน้าห้อง และคนถ่ายภาพหลักในคืนนี้ครับ สังเกตตามิ้ว ซะก่อน เยิ้มมม

แถมให้อีกรูป อิอิ

ชูนิ้วโป้งแล้วพูดว่าเยี่ยมครับ วันนี้วิทก็มา ผมละชอบรูปพี่วิทปีนเสาไฟใน facebook จริงๆ อิอิ

ต่อมาตรงนี้เป็นพรกับเจี๊ยบคับ ไม่ได้คุยด้วยเลยแฮะ ><

ถัดมาด้านนี้จินก็มาคับ แล้วก็เป็นฝน แล้วก็เป็นชลมารคหรือกิ๋ม ผมพิมพ์ชื่อเล่นถูกไหม โทษที -*- … อะ มีเพียวทุกรูปจริงๆ

ถัดมาอีกโต๊ะนึงผมขอไล่จากขวาไปซ้ายบ้าง คนแรกต่ายคับ ไม่ได้เจอนานเหมือนเดิมเลย แล้วก็เป็นนุบ ข้ามเพียวไปเป็นแฟนของนุ๊กคับ ถ้าผมเข้าใจถูกนะ ถ้าผิดช่วยแก้ให้ที

เหลือรูปอีกเยอะคับ โพสได้อีกเยอะ คนนี้ผมจัดให้เลย หนึ่งที่ เต็มๆ พี่ชาย พลทหารคนเดียวในห้อง หล่อมาก มั่นใจมาก ไปดัดฟันมาเพราะกลัวไม่หล่อ ลงุทน!

สุดท้ายแล้วเป็นผมกับเบ้นคับ นานๆทีจะมีรูปถ่ายใหม่ๆซะที -*- วันนี้มาด้วยกันกับเบ้น กับชาย นักรถเบ้นมา หรูซะด้วย วันนี้เบ้นบอกเหมือนวันรวมญาติ ไม่รู้อะไรเหมือนกัน ไม่เข้าใจ เดากันดูคับ ฮา

มาต่อที่รูปนี้ sexy สุดในงานคงหนีไม่พ้นฝนคับ จะบอกว่าผมมี facebook ฝนอยู่ตั้งนาน พึ่งรู้ว่าเจ้าของ facebook เป็นฝนเมื่อไม่นานนี่เอง ดูรุปแล้วนึกว่าไม่ออกว่าเป็นใคร พึ่งมารู้ตอนฝนเปลี่ยนรูป display นี่แหละ -*-

จำวันที่อาจารย์เอี๋ยวให้ไปพูดหน้าห้องตอนจะจบ ที่ให้เพื่อนไปพูดทีละคนได้ว่า ฝนพูดว่าจบไปกลัวถูกเค้าหลอก เออ วันนี้โดนหลอกเพราะรูป -*-

ขอรูปตัวเองบ้าง อิอิ

วันนี้เพียวน่ารักมากคับ ดาวมหาลัยคนนี้ เอาที่หนึ่งไปเลย ฮา

พี่ปีเตอร์ อิอิ

พาตน แต่ก่อนเหมือนนภ พรชำนิ เดียวนี้ไม่เหมือนเท่าไร แต่เท่เหมือนเดิม เกือบจะสู่ผมได้และ พยายามเข้า ฮี่!

กินเบียร์จนยิ่งนับวัน พุงยิ่งใหญ่ – -”

พี่บีแฟนปืน วันนี้ลุ้นเชลซีไม่ขึ้น แต่ไม่เป็นไรรอไปก่อน

ต่อจากนี้ขอเป็นภาพอย่างเดียวแล้วกันคับ เริ่มหมดมุก ฮาๆ

อะ หมดแล้วครับ เยอะมาก จริงๆมีเยอะกว่านี้อีกนะ นี่ก็คัดๆแล้ว ตัดออกไปบ้าง ลบออกไปบ้าง ภาพถูกปรับสีแล้วนะคับ ถ้าอยากได้ต้นฉบับไปเอาจากที่เอนกก็ได้ หรือจากผมก็มีเหมือนกัน? อาจจะพูดถึงเพื่อนไม่ครบ หรือพูดถึงน้อยไป หรือรุปที่เอาลงไม่สวยพอ อันนี้ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยคับ ฮา

ผ่านไป 4 ปี บางคนเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปน้อย บางคนก็เรียนกันจบแล้ว บางคนก็เหลือสอบไม่กี่วิชา บางคนรอรับปริญญา ผมนี่ยังเหลือซัมเมอร์อีกหนึ่งเทอมกว่าจะจบ ยังไงก็ขอให้เพื่อนๆทุกคนโชคดีละกันคับ จบไปแล้วประสบความสำเร็จยังไง ไม่ลืมกันนะ 555

สุดท้ายแล้วต้องบอกว่าขอขอบใจเพื่อนทุกคนมากคับ ที่มากันในวันนี้ ขอพูดแทนเพียวละกัน รวมถึงเพื่อนคนอื่นๆที่อาจจะติดธุระไม่ได้มา ไม่เป็นไรคับ (ผมเองบางครั้งก็ไม่ได้ไปเหมือนกัน -*-) ส่วนเรื่องของเพียวที่เกี่ยวกับปริญญาเดียวจะเอาคำพูดของเพียวมาลงอีกโพสนึงคับ ที่อยากทำคือเก็บรวบรวมอดีตเอาไว้ เวลาผ่านไปถ้าข้อมูลไม่หาย ไม่เสียอย่างน้อยเราจะได้กลับมาอ่านกันใหม่ครับว่า ณ เวลานี้เราทำอะไรกัน อยู่ที่ไหนเป็นอย่างไร

ขอให้โชคดีครับ บายๆ :)

๑๕/๔/๕๒
ดุลพริ้ว ณ กลางใจเธอ
ในวาระ ท่องเจ้าพระยาในราตรีครั้งแรก

We go a party
And everyone turns to see
This beautiful lady
That’s walking around with me
And then she asks me
Do you feel alright
And I say yes, I feel wonderful tonight

I feel wonderful
Because I see the love light in your eyes
And the wonder of it all
Is that you just don’t realize
How much I love you

It’s time to go home now
And I’ve got an aching head
So I give her the car keys
She helps me to bed
And then I tell her
As I turn out the light
I say my darling, you were wonderful tonight
Oh my darling, you were wonderful tonight

บางครั้งเวลาที่เราเสียใจเรามักจะได้พบได้เห็น หรือเคยได้ยินการกระทำที่เป็นการทรมานตัวเอง เช่น อดอาหาร อดนอน กินเหล้า

ผม ลองมานึกดูว่า สิ่งที่ผมกล่าวไปนั้น มันให้อะไรกับเรา แล้วมันมีผลดีอะไรขึ้นมาบ้าง ผมคิดว่า ผมเคยผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมา? มันทำให้เราได้รู้ว่ามันไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย เป็นการไม่รักตัวเราเองด้วยซ้ำ เราควรจะรักตัวเราเองซิ

เมื่อคืดได้ เช่นนั้น ผมก็ถามตัวเองว่า แล้วทำไมเราถึงไม่แก้ปัญหาให้ตรงจุดละ ใช่ เราเสียใจใช่ใหม อ้าว แล้วทำไมเราถึงไม่ทำให้เรามีความสุขละ จริงใหม มันน่าแปลกถ้าเรามีความทุกข์อยู่แล้ว แล้วทำไมถึงต้องไปซ้ำเติมตัวเราเองด้วย ทำไมเราไม่คึดว่า เห้ย เราเสียใจวะ หาอะไรที่สุขใจทำดีกว่า อะไรๆมันจะได้ดีขึ้น ฟังเพลงเพราะๆ ปล่อยใจไปตามอารมณ์ อยู่กับธรรมชาติ พูดคุยกับเพื่อนสนิท หากิจกรรมอะไรที่ทำให้มันมีความสุขทำ แบบนั้นมันก็น่าจะดีนิ จริงใหม สมมติให้เห็นภาพ ก็คือ ถ้าคุณติดหนี้คนอื่นไว้เนี่ย แล้วถ้าคุณไม่ใช้คืนแล้วมันจะหายใหม มันก็ไม่หาย หรือว่าคุณจะเลือกอีกทางคือไปยืมเงินอีกคนนึงมาจ่ายอีกคนนึง มันจะดีใหมแบบนั้น ผมว่าปัญหามันจะไม่มีที่สิ้นสุดเท่ากับการจ่ายเงินคืนเค้าไปให้สิ้นเรื่อง สิ้นราวไป

อันนี้เป็นสิ่งที่ผมคิดนะ ว่าในเมื่อเรามีความทุกข์ เราก็ควรหาความสุขใส่ตัวเราเอง เพื่อชดเชยความทุกข์นั้น

แต่ มันก็จะมีอีกว่า สมมติในกรณีที่คนเป็นแฟนกันทิ้งกัน ผมขอคิดไปเองว่า ถ้าคนเลิกกันบางทีมันก็อาจจะมีคนใดคนหนึ่งเสียใจขึ้น แต่ถ้าเกิดเค้าไม่เสียใจละ ทั้งๆที่มันดูแล้วมันน่าจะเสียใจ เป็นไปได้นะครับ ที่อีกฝ่ายนึงจะคิดว่า เห้ยนี่แกไม่เห็นว่าการที่เราเลิกกันเป็นเรื่องสำคัญเลยหรอ มันไม่มีความหมายอะไรเลยใช่ใหม? แกต้องเสียใจซิ มันถึงจะถูก

มันก็ แปลกอีกที่ ทำไมละ ทำไมเราถึงต้องการเห็นคนอื่นเสียใจ ครั้งหนึ่งผมเคยถูกสั่งถูกสอนมาสมัยอยู่มัธยมว่า จงมีความสุขเมื่อคนอื่นมีความสุข และเข้าไปช่วยเหลือเขาในยามที่เขาเป็นทุกข์หรือต้องการความช่วยเหลือ มันก็ควรจะเป็นแบบนั้นไม่ใช่หรอ ทำไมเราถึงต้องการให้เค้าเสียใจละ จริงๆเค้าอาจจะเสียใจก็ได้ แต่เค้าไม่อยากเพิ่มความเสียใจให้กับตัวเขาเองไง เขากำลังแก้ปัญหาของเขาอยู่หรือเปล่า อันนี้มันก็น่า น่าที่จะเอาไปคิดนะ ว่ามันควรจะเป็นยังไง

แต่ว่า เหนือสิ่งอื่นใด พวกนี้มันเป็นเรื่องของปลายเหตุครับ มันเป็นเรื่องที่เกิดหลังจากที่ทุกข์มันเกิดแล้ว มันไม่ใช่การแกัปัญหาที่จุดแรกเริ่มต้นของมัน
เราก็ควรจะดูว่า อะไรละที่มันทำให้เราทุกข์ใจ เพราะอะไรมันถึงเกิดเหตุการณ์แบบนั้น ศึกษาและให้เวลากับมัน แล้วก็พยายามอย่าให้เกิดปัญหา เกิดความทุกข์ขึ้นมาอีก อะไรไม่เข้าใจกันก็ค่อยๆคุยกัน อะไรเข้าใจกันถูกบ้าง ผิดบ้าง ก็ค่อยๆ คุยกันมันน่าจะดีกว่าที่เราใช้อารมณ์เข้ามาคุยกัน ถ้าจะแซวกับช่วงนี้ เค้าว่าคนไทยเรากำลังหันหน้าเข้าหากันเหมือนกัน แต่ไม่ได้หันหน้าเข้าหากันเพื่อดีกันนะ แต่หันหน้าเข้าหากันเพราะตีกัน ก็ว่าไปตามเรื่องตามราว

ขอพูดต่ออีกว่า คนเราแต่ละคน ก็เกิดมาจากที่ที่แตกต่างกัน สังคมที่แตกต่างกัน นิสัยใจคอแน่นอนว่าต้องมีแตกต่างกันไป พี่น้องกันยังทะเลาะกันได้เลยจริงใหม เพราะฉะนั้นเมื่อคนสองคนคุยกัน มันเป็นไปได้ครับที่จะไม่เข้าใจกัน บางทีเราอาจจะด่วนตัดสินคนอื่นเร็วเกินไปหรือเปล่า โดยที่เราไม่ได้ถามเค้าเลยว่าเค้าคิดยังไงถึงพูดถึงทำแบบนี้ อ่านใจเค้าออกหรอ ว่าเค้ากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้ทำแบบนั้น ถ้าเราอ่านใจเค้าออกมันก็อีกเรื่องนึงครับ แต่ถ้าเราอ่านใจไม่ออก แต่เราพยายามคิดว่าเค้าต้องคิดแบบนี้แน่ๆ อันนี้ คงต้องเรียกว่าเข้าใจผิดครับ ไม่ใช่เข้าใจกัน… เรื่องพวกนี้ อย่าเดาไปเองครับ ถามกันตรงๆเลยดีกว่าให้เป็นเหตุเป็นผล เพราะก็แน่หละ ในเมื่อเราคิดไปเองว่าเค้าต้องคิดแบบนี้ แล้วปรากฏว่ามันผิดกับที่เราคิดไป แล้วเราจะยังคิดแบบผิดๆ นั้นไปอีกทำไม เราน่าจะให้อภัยกันได้ ถ้ามันเกิดจากการเข้าใจกันผิดหนะนะ ผมว่ามันน่าจะดีนะถ้าเราเปิดใจให้กันบ้าง

ต่ออีกนิดเป็นช่วงสุดท้าย ว่า ผมเชื่อว่า การที่เราคุยกันด้วยเหตุด้วยผล มันน่าจะมีประโยชน์กว่าการใช้อารมณ์เข้ามาตัดสินว่า เห้ย แบบนี้มันแย่วะ มันไม่ดี แล้วก็เคารพในคำอธิบายของผู้พูดบ้าง มันก็น่าจะดีครับ

หันหน้าเข้าหากัน และยิ้มให้กันด้วยมิตรภาพทีดีต่อไป…

peace ครับ

เวลาผมมีปัญหาหัวใจทีไร ผมก็ไม่มีคนที่จะคุยด้วยอย่างจริงๆจังๆเลย แต่ก็ใช่ว่ามีเลยเสียทีเดียว

ผม อยากจะขอบคุณเพื่อนของผม 2 คนครับ ผมมีเพื่อนมากกว่านี้ แต่เรื่องบางเรื่อง คุยกับเพื่อนผู้หญิงก็สดวกใจกว่า เพราะเป็นผู้หญิง ก็จะเข้าใจผู้หญิงด้วยกันเองได้มากกว่าจริงใหมครับ

สองคนนั้นก็คือ ปุ๋ย กับมิ้ว (ขอโทษด้วยที่เอย…นามถึงโดยที่ไม่บอกก่อน -*- ) ถึงแม้ว่าในชีวิตจริง ปีนึงจะได้เจอกันแค่ครั้งสองครั้ง สำหรับมิ้วนี่ไม่ได้เจอกันเลย แล้้วถึงแม้ว่าจะเจอกันผมก็ไม่กล้าคุยกับมิ้วด้วย เพราะมิ้วห้ามไม่ให้ผมคุยด้วยในชีวิตจริง ถึงแม้ว่าจะผ่านมานานแล้ว แต่ผมก็ยังรู้สึกเหมือนว่าเธอยังไม่อณุญาติผม สงสัยต้องรอให้เธอพูดก่อน ฮาๆ่

ผมคิดว่าสองคนนี้ึืคือคนที่เข้าใจหัวใจของผมมากที่สุด หนึ่งในนั้นก็มีสองคนนี้อยู่คับ เหตุผล ผมไม่ขอบอกละกัน อาจจะพอเข้าใจว่าเพราะอะไร

เวลาผมมีอะไร ผมจะคุยกับปุ๋ยเสมอนะ ปุ๋ยก็คอยพูดแนะนำผมเสมอ รู้สึกดี ที่มีเพื่อนได้คุยด้วย เรื่องแบบนี้ผมไม่อยากคุยกะเพื่อนผู้ชาย เหอๆ ปุ๋ยบอกว่าอ่านสเปซผมที่บอกว่า “ฝันที่เป็นจริง” แล้วซึ้งที่เพื่อนมีักับเค้าแล้ว ปอมก็อีกคนที่อ่านแล้วพิมม์มาดีใจกับผมในเอ็ม มิ้วก็ด้วยที่คอมเม้นเอาไว้ แต่ขอโทษที ซึ้งยังไม่ทันจะเปลี่ยนความรู้สึกเลย ฮาๆ วันที่ผมได้คุยกับปุ๋ย กับมิ้ว ทั้งคู่ แสดงความดีใจกับผมจากใจเลยนะ ผมรู้สึกดี มีคนอวยพรผมด้วย เหมือนมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อละมั้ง ฮาๆ ก็จริงๆนะแหละ ไม่น่าเชื่อ
T? T

เมื่อมีเรื่องที่ดีก็ยินดี กับผม เมื่อผมเสียใจ ก็รู้สึกแย่ไปด้วย แล้วก็คอยให้คำปรึกษา คอยเตือน ผมก็ไม่รู้นะ ว่าเค้ารำคานผมหรือเปล่า แต่เอานา ทนๆฟังผมหน่อย ^^

อะ พิมพ์ไม่มาก เพราะพูดอีกสิบบรรทัด สุดท้ายแล้วจุดประสงค์ของผมก็จะอยุ่ที่บรรทัดนี้ ผมอยากจะขอบคุณเพื่อนผมมาก ทุกคนเลย ไม่ใช่แค่ปุ๋ยกับมิ้ว ที่ให้กำลังใจผม ทุกคนไม่ว่าจะเป็นเพื่อนอดีตห้อง 4 หรือเพื่อนกลุ่ม gt ต้น บาส เบ้น เทพ นนท์? และคนอื่นๆที่ถึงแม้ผมจะไม่ได้เอยชื่อถึง แต่ชื่อของทุกคนอยู่ในใจของผมเสมอ 8 ปีที่ผ่านมาทุกวินาทีมีคุณค่าเสมอ

ขอบคุณจริงๆจากใจ เวลาที่ผมมีอะไร ผมรู้เสมอว่ามีคนที่คอยอยุ่เีคียงข้างผม เช่นกันจากก้นบึ่งของหัวใจ ขอบคุณ ^^

เพื่อน คือ … คนที่ไม่ต้องอยู่ด้วยกันก็รักกันได้

ไม่ต้องเห็นกันทุกวัน … ก็รักกันได้

ไม่ต้องหวานใส่กัน … ก็รักกันได้

แต่รักอยู่ฝ่ายเดียว … เป็นเพื่อนกันไม่ได้

เพราะเพื่อน …

ไม่ได้เกิดมาพร้อมหน้าที่ … อย่างคำว่า … พ่อแม่

ไม่ได้จบลงพร้อมหน้าที่ … อย่างคำว่า … แฟน

แต่เกิดจาก …

การกระทำซึ่งกันและกัน

จะอยู่หรือไป … ใช้ “ใจ” เป็นเกณฑ์

จะอีกกี่นาน … เพื่อนก็ยังเป็นทั้งรอยยิ้ม

และเสียงหัวเราะที่ไม่มีวันเลือนหาย

เพื่อนคือคนที่เรามั่นใจ อยากไปหาที่สุด

ไม่ว่าจะในยามทุกข์หรือยามสุข

เพื่อนคือคนที่เราไม่ต้องนอนร้องไห้

คอยโทรศัพท์ทั้งคืน … เพื่อนก็โทรมาหา

ฐานะ … ไม่ใช่ตัววัดว่าใครเหมาะจะเป็นเพื่อนใคร

หน้าตา … ไม่ใช่มาตรฐานว่าใครควรจะเป็นเพื่อนใคร

แต่น้ำใจ … จะเป็นเครื่องชี้ให้เรารู้ว่า

ใครที่ควรจะเป็นเพื่อนเรา

เพื่อนคือ … คนที่แอบมาปรุงแต่งชีวิตเรา

ซะจนกลายเป็นอาหารจานแปลก

มีทั้งหวาน ขม อมเปรี้ยว

เดี๋ยวเติมความห่วงใย เดี๋ยวใส่ความรัก

หมักความผูกพันจนได้ที่

สุดท้ายก็กลายเป็นอาหารจานดี ที่ไม่มีผักชีโรยหน้า

แต่ว่าเติมความจริงใจได้จนเต็มจาน

เพื่อน … ก็เหมือนเสื้อตัวเก่ง

ที่เราจะหยิบมาใส่ทุกครั้งที่เราต้องการความมั่นใจ

และเมื่อพ้นเวลานั้นไป …

เสื้อตัวนี้ก็ยังแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าใบเดิมเสมอ

เหมือนกับเพื่อนที่จะอยู่กับเราในวันที่เราไม่สบายใจ

การเวลาได้พาสิ่งดีๆอย่างเหล่าเพื่อนพ้องที่แสนดีผ่านเข้ามา
และก็กาลเวลาอีกเช่นกันที่
พรากสิ่งสำคัญบางอย่างจากเราไป
แต่กาลเวลาก็ไม่เลวร้ายพอที่จะให้เราเสียใจตลอดไป
เพราะ
กาลเวลาจะพาเพื่อนใหม่มาให้เราอยู่เสมอ…

คำว่าเพื่อนนั้นมีความหมายไม่ยิ่งใหญ่แต่จิงใจหั้ยเทอ
เก็บรักษาเอาไว้ให้นาน
เผื่อสักวันกลับมาพบเจอ
ขอให้เทอโชคดีเพื่อนเอ๋ย

เอาเปนว่าเรามาต่อกันเลยดีกว่า เพื่อไม่ให้เปนการเสียเวลา

6.40pm

และแล้วเวลาก็เลยผ่านมาเรื่อยๆ ครับ ตามกาลเวลาที่เรารู้กันว่า เวลานั้นไม่เคยรอใคร งานเลี้ยงนี้ก็ไกล้เวลาจบเข้ามาเร่อยๆ เพื่อนๆ บางคนก็เริ่มหยิบโทรศัพท์มาใช้บ้างแล้ว อาจจะโทรหาทางบ้านบ้าง หรือไม่ก็โทรหาเพื่อนๆ บ้าง แล้วแต่คนครับ แต่สำหรับบางคนแล้วก็ยังอยู่ต่อได้อีกนานเลยละ

อะมาลุยกันต่อ

ภาพบรรยากาศที่ห้องคาราโอเกะครับ

นี่เปนห้องแรกครับที่พวกเราเข้าไปกัน เพื่อนๆ บอกว่าห้องที่นี่ดูดีกว่าที่เซ็นทรัล ผมเองก็ไม่ทราบปกติไม่เคยไปร้อง ตอนนี้เอนกกำลังเลือกเพลงใหญ่เลย (ใหญ่เลย นี่ของวงใหญ่่จังเป้นวงอิสระครับ ว่าไปนู่น – -”)

มาแล้วครับใหม ร้องเป้นคนแรก ใหมเลือกเพลงของแคท อัลบัมใหม่ เปนเพลงแดนซ์ซะด้วย เดียวมาดูเธอแดนซ์กัน แง่มๆ

เพลงอะไรก็ไม่รู้ – - (ฉันไม่เหมาะกับเรื่องเพลงเลย)

ใหมเปนคนรักในเสียงเพลงครับ และก็ชื่นชอบแคทอย่างเปนที่สุด พี่แคทเต้นท่าใหนได้ เธอก็ได้ไม่แพ้กัน สังเกตุดูอารมณ์ที่ใบหน้าได้ ฮาๆ

ส่วนผมเองนั่งอยู่ข้างๆ ครับ นั่งหาเพลงอยู่เหมือนกัน อยากจะร้องๆ อิอิ เปิดดูกี่รอบๆ ก็ไม่เจอเพลงที่จะร้อง เจอดาจิมก็แล้ว โจอี้ก็แล้ว แต่ฉันจะร้อไทยเท มันอยู่หน้าใหนฟระ – -” สุดท้ายก็ไม่มีครับ เซงไป ร้องเพลงแบบช้าวบ้านเค้าก้ไม่เปนอีก เหอๆ

ปุ๊กครับ ไม่ค่อยมีภาพเท่าไร ไปก็ไม่รู้ว่าได้ร้องเพลงหรือเปล่า – -

พาตนอีกคนไม่รู้ยืนหลับอยู่หรือเปล่า – -”

กายกับบอลถ่ายรูปคู่กันนิดหน่อย จบ Zzzz..

ต่อกันด้วยภาพร้องเพลงของคนอื่นๆ กันบ้างครับ

มั่มกำลังหาเพลงอยูี่่ คิดว่าคงเปนเพลง gossip แน่ๆ อยากเต้นโชว?์เพืื่อนมานาน อิอิ

ที่นี่มีหลายห้องให้ร้องครับ สำหรับห้องนี้เพลงละ 20 บาท เป้นตู้กระจกมองเหนเกือบรอบด้าน มั่นมันเต้น gossip ในตู้นี้ เพื่อนๆ หลายๆ คนอายแทน เหอๆ

ไม่รุ้จะพิมอะไร ไม่ได้ไปดูมันร้อง เหอๆ

อะ ไอ้นี่พิมพ์หน่อย พี่จืดเราเหนถือไมแบบนี้ ร้องฟรีนะครับ !

แต่ละคนร้องออกมาได้น่าฟังมากๆ เลยทีเดียว เชื่อป่าว

ไม่เชื่อลองถามทรายดู อิอิ

สุดยอดจริงๆ จ๊ะ !!

……………………………………

วันนี้เปนวันที่พวกเราส่วนหนึ่งของห้อง 6/4 มีความสุขกันมากๆ ครีับ สนุกเฮฮา ผมเสียดายเหลือเกินที่เพื่อนๆ บางคนไม่ได้ไป บ้างก้ไม่ได้มา รร บ้างก็ติด ธุุระ บ้างก็กลับไปก่อน

อยากจะบอกว่าเสียดายแทนมากๆ ครับ ผมอาจจะไม่ได้ทำอะไรมากเท่าไร แต่ก็รู้สึกได้จากรอยยิ้มของเพื่อนๆ หลายๆ คนครับ มีความสุขกันมากเลย ในวันนั้นผมกลับบ้านราวๆ 3 ทุ่มได้ หรือเปล่าไม่แน่ใจ กลับไปเหนื่อยเหลือเกินครับ แต่ก็มีความสุขมาก สำหรับ post ที่เราไปกันในวันนั้นก้คงหมดเพียงเท่านี้ครับ หวังว่าเพื่อนๆ จะชอบกัน

มีอะไรก็ติชมเข้ามาได้ครับผม เดียวผมจะอัพตัวอื่นๆ ต่อ

พิมผิดขอโทษทีนะครับ พอดีว่าพื้นที่ที่แสดงเวลาผมพิมพ์มันแสดงตัวหนังสือภาษาไทยค่อนข้างเล็กนะครับ ผมเลยมองไม่ค่อยเหนว่าตัวเองพิมอะไรไป ยังไงก็ขอโทษมา ณ ที่นี้ครับ ^^